O wielkiej lasowiackiej wojnie o małe granice, cudownych przemianach i politycznych transferach
Ledwie kurz po pierwszych lasowiackich rebeliach opadł, ledwie chorągwie zwinięto, a dramatyczne przemowy ustały… a tu proszę bardzo – drugi sezon serialu przed nami. Chmielów i Cygany, niczym dwa potężne lasowiackie księstwa z dawnych kronik wyjęte, ponownie sztandary swoje rozwinęły. Dość miejskiego panowania! Dość wspólnego lasowiackiego stołu! Czyż wizja ta nie jest piękna? Wzniosła, dumna i szlachetna?
Pierwszym razem jednak lasowiacki los figla spłatał. Podpisów braki stwierdzić trza było i sprawę zatarło. Lecz za drugim razem udać się już musiało, choć nie wszyscy w tych księstwach ten sam zapał podzielają. Gdzie jednych zabrakło, tam inni przybyli. Jadachy bowiem zamęt w gminie uczyniły i do walki o godność wsi raźno przystąpiły. Odsiecz wielka nadeszła, braki uzupełniła. Bo przecież każda prawdziwa rewolucja – nawet ta lasowiacka – świeżej krwi i nowych chorągwi potrzebę widzi.
I oto referendum na horyzoncie stanęło. Wielki to moment, historia go zapisze, lecz czy lud ochoczo do urn ruszy i sprowokuje dzisiejsze cisze? Ale i na to rada znaleźć się może. Bo oto drugi wielki separatyzm swoją nową drogę tworzy. Nie tylko bowiem Chmielów i Cygany własnego świata zapragnęły. Miasto również swoją wielką wizję ujrzało. Jedni własne lasowiackie księstwo budować chcieli, drudzy własną miejską twierdzę wznosić zapragnęli.
Największy jednak polityczny cud lasowiackiej sztuki wydarzyć się musiał. Ci bowiem, którzy jeszcze niedawno świetlaną, wielką miejską samotność głosili, nagle o jedność krzyczą w przestrodze i zapał chłodzą. Jeszcze wczoraj wieś była ciężarem i kulą u nogi. A dziś zaś wspólnota dobrem najwyższym, gdyż któż dukatem wzgardzi, gdy pieniądz tak drogi? Cud to doprawdy nad cudami!
Wczoraj drzwi zamykać chcieli, dziś przy wspólnym stole miejsce swoje odnaleźć pragną. Wczoraj osobną drogę wychwalali, dziś wspólną kasę doceniać zaczęli. Bo pieniądz to cichy bohater tej lasowiackiej telenoweli. Nie pyta, czy z miasta pochodzi, nie pyta, czy z chmielowskiej ziemi płynie – byle tylko do właściwej sakiewki zawitał wreszcie w tej krainie. A pobłądził przez ostatnie lata. Nie wszystkim jednak owo błądzenie w smak było. Albowiem niejeden kupiec z żałością spoglądał, jak dawne monopole jeden po drugim się kruszą, a gminne źródełko, z którego przez lata czerpać przywykł, coraz skromniejszym strumykiem płynąć poczęło.
Bo poglądy polityczne, jak to na lasowiackiej ziemi bywa, czasem szybciej się zmieniają, niż wiatr zrywa. Wszak i tu nie mogło w tej epopei zdrady braknąć. Bo każda wielka polityczna sprawa bez zdrady obyć by się nie mogła. I oto na scenie pojawiły się dwie niewiasty, które w lasowiackim almanachu zapisać się postanowiły i progi zdradzieckie przekroczyć w locie. Bo dawniej rycerz chorągiew za ojczyznę niósł w złocie. Dziś zaś czasem chorągiew sama wiatr wybiera – tam, gdzie pomyślniejszy powiew zawieje, tam się i wnet kierunek odnajduje.
Wszak Lasowiak zdrady czynić nie może – tak głoszą stare lasowiackie prawdy. Jeśli chorągiew nagle w inną stronę powiewa, to nie zdrada przecież, lecz jeno transfer, roztropna zmiana. A jeśli przy okazji jakiś stołek się znajdzie i jakiś grosz do sakiewki wpadnie – tym lepiej dla głowy! Sumienie spokojne być może. Paciorek odmówiony. Pokuta odprawiona. I szlak szeroki przed nami, a sprawa załatwiona!
Tymczasem w Jadachach coś tajemniczego dziać się zaczęło. Spiski jakieś pod nosem naszego dzielnego bohatera dojrzewać poczęły. A przecież bohater to niezwykły. Człowiek czynu. Człowiek odwagi. Człowiek, który nawet w stolicy z wielkim zapałem przeciwko tęczowym symbolom występować potrafił. A tu nagle cisza… Czyżby wszystkie lasowiackie fronty zbyt liczne się stały? A może taktyka to nowa i roztropna? Wszak wszechwiedza jego granic przecież nie zna! O prawach fizyki wykłady dawać gotów, a z tajników ekonomii doktorskie dysputy snuć potrafi. Wszak nasz niezłomny radny pieczę nad gminnym skarbem sprawować teraz będzie! Zasuszonemu kupcowi dukata nie poskąpi, a całą tę rebeliję brakiem dukatów po cichu zagłodzi, a potem na zgodę łyknie wybornego rumu, gdy wójt z radą wreszcie się godzi!
Na szczęście czujność zachował też nasz dzielny lasowiacki kronikarz – cnotliwy i prawdomówny to waszmość, a i przez księdza proboszcza nieraz pobłogosławiony, gotów swą piersią miasto przed wsią chronić! Z powagą wielką oznajmił: „List do starosty pisany będzie!”. Oręż to potężny. Nie lasowiacka szabla. Nie lasowiacka husaria. Nie chorągiew na wietrze. List. Sroga to miara, co w serca trwożliwe uderza niczym kara.
A nasz starosta człowiek nieprzeciętny, więc i myśl wspaniała zapewne się urodzi. Tylko gdzie? Ale już pewnie rozwiązanie znalazł, jak miasto do wsi zbliżyć. I jest już na najlepszej drodze. Wszak swój do swego ciągnie, a skoro miasto do wsi nie przystaje, to trzeba miasto zlikwidować i niech sołectwem się staje!
Nie zapominajmy też o naszych dzielnych, niezmordowanych rycerzach murawy z lokalnej Stali! Oto bowiem spłynęła łaska pańska i nowych, drogich komnat się doczekali. Koszt to był zacny i kwota niebywała – wszak za te dukaty dwie przychodnie zdrowia by gmina wybudowała, a i reszta by w sakiewce została! Lecz niezadowolenie wielkie wnet powstało, gdy jeden z władców, za rozumem podążając, komnat kilka ludowi na siłownię oddał. Raban podniósł się straszliwy i wrzask niebywały! Wszak jak to prosty lud ma ćwiczyć w komnatach Stali?! Paradoks to zaiste przedni: czy czcigodni działacze, co chleb z chmielowskiego pieca spożywają, miejskiej godności przed tymże ludem bronić zamierzają? Wszak to z obrońcami miejskiej godności kompania wesoła – czy z groźną miną i piłką pod pachą podziałom cicho kibicować nie zdoła?
A jakby osobliwości było mało, na dywanik historii trybuni miejskiej czci i wiary samego wiceburmistrza wywołali, larum podnosząc okropne! Udał się bowiem człek ów w podróż ku stolicy, by wiedzy tajemnej poszukiwać i sztuk bezpieczeństwa niewidzialnego zgłębiać. Toż to skandal niebywały, raban podnieśli okrutny! Ciężki zarzut postawili i wybaczyć nie mogą, czemu zarządca włości nauk iść ma drogą. Bo wszak stara lasowiacka mądrość powiada: wiedza to diabelskie nasienie, co niesie w głowach tylko mącenie! Ratować miasto będą, lecz z ciemnoty wyjść nie dadzą – po co w świat jeździć, gdzie fanaberie prowadzą? A jak człek zbytnio zmądrzeje, to i z zaścianka nam zwieje!
Lecz na samej chmielowskiej rebelii stanąć przecież nie może, bo nowe podziały zapał mierzą! Oto bowiem nasz dzielny kronikarz uradził, by i samo miasto na sześć małych księstw zuchwale pokrajać. Choć pomysł owy wielkiego zachwytu w ludzie nie wzbudził, to tylko patrzeć, jak kolejnym gorzkim otrzeźwieniem się stanie, gdy sąsiad sąsiadowi do gardła skoczy, a zgoda i rozsądek łezkę żalu potoczy! I choć kandydatów na książąt zebrała się akurat taka gromada, by ledwie trony obsadzić, to w jednym z okręgów cud się stał niebywały. Tam bowiem, gdzie nasz cnotliwy, wcześniej wspomniany kronikarz pełnej władzy dla siebie zapragnął, pospolity lud jego wspaniałej wizji podzielić nie zdołał. Odrzucił kronikarskie mądrości, nosa mu utarł i kontrkandydata do walki bezczelnie wystawił! Ale na nic ten manewr się zdał bo ów cnotliwy kronikarz i tak przewagę miał.
A Komitet Ratowników Cnotliwych, co w Nowej Dębie przed niespełna rokiem szlachetnemu grodowi wspaniałą przyszłość wieszczył, gdy tylko chłopów ze wsi się pozbędzie, dzisiaj w niezgorszym kłamstwie tonie. Jakże bowiem po niespełna dziewięciu miesiącach ogłosić całemu światu, że tamte wcześniejsze mądrości bańką mydlaną były, bo bez wsi żyć się po prostu nie da, a szkatuła gminna bez chłopa piszczy z głodu? I jak tę woltę wykonać, by twarzy nie stracić i przed ludem z miną mędrca wciąż zasiadać? Czyż lud prosty kupi tę nagłą przemianę i uwierzy w opowieść o jedności, czy też znów brodę w zamyśleniu drapać będzie, patrząc, jak stołkami się dzielą?
A gdy już wielki przewrót dokonany został i dawni-nowi gospodarze stołki swe odzyskali, nastała nowa epoka. Epoka obietnic wielkich. Epoka planów jeszcze większych! Lecz gdzieś w tle stara pamięć odezwać się musiała. Jedni wszak wielkie przemowy pamiętają, inni zaś – wielkie rachunki i koszt ich naprawy. A są i tacy, co czasy te pomną, gdy lasowiacka szkatuła gminna tak bardzo schudła, iż pytanie: „Z czego ZUS zapłacić?” żartem być przestało, a gorzką codziennością się stało!
Ale pamięć polityczna, jak to pamięć polityczna, krótką bywa. Dekoracje zmienić można, hasła odświeżyć można, bohaterów raz jeszcze na scenę wprowadzić. A i dawne winy nowymi szatami przyodziać trzeba. Kurtyna więc ponownie w górę poszła. Jedni o odłączeniu śnią, drudzy o jedności prawią, trzeci swych miejsc przy stole pilnują, czwartym zaś sakiewki same do dłoni lgną.
A zwykły Lasowiak patrzy, brodę drapie i już sam nie wie, czy w gminie żyje, czy może w republice jakiejś, gdzie każdy od każdego odłączyć się pragnie, by na końcu wszyscy przy tej samej kasie spotkać się mogli. Bo u nas, jak to na lasowiackiej ziemi bywa, historia kołem się toczy. Raz separacja, raz integracja. Raz transfer, raz pokuta.
A toż taka nasza Lasowiacka Republika! Jedni o własne księstwo wołają, drudzy o wspólnotę prawią, trzeci chorągwie wedle wiatru ustawiają. A gdy przychodzi czas sakiewki otworzyć i dukaty policzyć, wszyscy przy jednym stole miejsce swoje odnajdują. I tylko kronikarz pióro ostrzy, bo historia tej krainy jeszcze niejedną kartę zapisze – jedną o podziałach, drugą o zdradach, a trzecią o chorągwiach, co wedle wiatru powiewają.
Zastrzeżenie kronikarza: Postacie występujące w niniejszej opowieści są fikcyjne, a wszelkie podobieństwo do osób rzeczywistych jest całkowicie przypadkowe. Jeżeli jednak ktoś poczuje, że rozpoznaje siebie, swoją chorągiew lub swoją sakiewkę – pozostaje to wyłącznie jego własną interpretacją.
Grafika wygenerowana przy pomocy AI
